1 czerwca 1926 Ignacy Sołtys i Władysław Szczawiński, który stracił posadę dyrektora Nowości, otworzyli w Wodewilu nowe przedsięwzięcie operetkowe. Reżyserem był Ludwik Sempoliński, dyrygentami i Stanisław Nawrot, baletmistrzami Antoni Luziński i Eugeniusz Wojnar. W zespole znaleźli się czołowi artyści operetki: Elna Gistedt, Wanda Manowska-Jakesch, Lucyna Messal, Edmund Jagielski, Julian Krzewiński, Bolesław Mierzejewski, Michał Silvini. Działalność teatru rozpoczęto od Manewrów jesiennych Kálmána, po czym na scenę weszła Cnotliwa Zuzanna Gilberta, a potem Messalinette Brommego. Ponieważ scena znajdowała się w ogrodzie, Sempoliński mógł wykorzystywać nietypowe rozwiązania inscenizacyjne, takie jak rozpalanie ognisk, wprowadzanie koni czy wjazd samochodu. Zabiegi te jednak nie zapewniły teatrowi popularności i zespół rozwiązał się po ostatnim przedstawieniu w dniu 1 sierpnia 1926.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Teatr Wodewil w Warszawie · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.