Działalność naukowa Głównym kierunkiem jej badań były skałki piaskowcowe w Beskidach i na Pogórzu Karpackim – ich rozmieszczenie, cechy morfologiczne, geneza oraz problemy ochrony. Wyniki podsumowała w monografii habilitacyjnej z 1978. Badała także formy wydmowe Pustyni Błędowskiej, górskie wodospady, rolę ruchów masowych w kształtowaniu rzeźby Karpat oraz procesy wietrzenia fizycznego i chemicznego powierzchni skałek.

Szczególne znaczenie miały jej prace nad ochroną dziedzictwa geologicznego (geoochroną). Była autorką i redaktorką pionierskich publikacji w tym zakresie. Kierowała zespołem, który przygotował monografię Waloryzacja przyrody nieożywionej obszarów i obiektów chronionych w Polsce (1992). Dzięki jej staraniom Groty Kryształowe w Kopalni Soli „Wieliczka” zostały uznane za rezerwat przyrody (2000). Była głównym współautorem i redaktorem monografii Groty Kryształowe w Kopalni Soli Wieliczka (Studia Naturae 46, 2000).

Autorka i współautorka ponad 250 publikacji naukowych i popularnonaukowych oraz map, części wraz z mężem, profesorem Stefanem Witoldem Alexandrowiczem. Wieloletnimi współpracownikami Zofii Alexandrowicz w badaniach nad geoochroną i georóżnorodnością Karpat byli m.in. Włodzimierz Margielewski oraz Jan Piotr Urban.