W ciągu siedemnastu lat odsłonięto 980 grobów zawierających około 19,5 tys. przedmiotów. Cmentarzysko obejmowało pochówki szkieletowe i ciałopalne, wyposażone m.in. w broń, naczynia, ozdoby i elementy stroju. Większość znalezisk przekazano do cesarsko-królewskiego Gabinetu Monet i Starożytności w Wiedniu, którego zbiory znalazły się później w Muzeum Historii Naturalnej w Wiedniu.
Ramsauer początkowo uważał, że po zakończeniu prac w 1863 roku cmentarzysko zostało w znacznej części wyczerpane. Późniejsze wykopaliska prowadzone przez innych badaczy doprowadziły jednak do odkrycia kolejnych pochówków. Znaczenie materiałów z Hallstatt sprawiło, że w latach 70. XIX wieku nazwa miejscowości została wykorzystana do określenia kultury halsztackiej i starszej fazy europejskiej epoki żelaza.
Dokumentacja wykopalisk Ramsauer prowadził szczegółowe protokoły, w których opisywał położenie pochówków, układ szkieletów lub spalonych szczątków oraz rozmieszczenie wyposażenia grobowego. Dokumentację uzupełniały plany cmentarzyska i barwne tablice przedstawiające groby oraz odkryte przedmioty.