Około połowy IV wieku p.n.e. działalność w tej części kopalni ustała. Znane wyrobiska zostały wypełnione materiałem skalnym i osadami naniesionymi z powierzchni. Za prawdopodobną przyczynę uznaje się rozległe osuwisko lub spływ gruzowy, który objął również część doliny Salzbergtal.
Okres lateński Po katastrofie eksploatację przeniesiono wyżej, w rejon torfowiska Dammwiese, położonego na wysokości około 1357 m n.p.m. Pozostałości kopalni z okresu lateńskiego odkryto tam w latach 30. XX wieku. Zachował się m.in. wlot chodnika wraz z fragmentami drewnianego budynku zabezpieczającego wejście.
Na Dammwiese odkryto również drewniane budynki mieszkalne i gospodarcze z I wieku p.n.e. Jest to najstarsza rozpoznana dotąd osada związana bezpośrednio z kopalnią w Hallstatt. System kanałów odwadniających chronił zabudowę przed wodami torfowiska.
Górnictwo od średniowiecza do XIX wieku Najstarsza zachowana wzmianka pisemna o średniowiecznej kopalni pochodzi z dokumentu z 1311 roku, w którym królowa Elżbieta nadała mieszkańcom Hallstatt prawa targowe. Brak wcześniejszej dokumentacji nie pozwala dokładnie ustalić, kiedy po okresie starożytnym wznowiono regularną eksploatację.