W 1893 roku wcześniejszy instrument z 1741 roku zastąpiono neogotyckimi organami wykonanymi przez Johanna Lachmayra z Linzu. Prospekt instrumentu dostosowano do przeprowadzonej w tym samym okresie regotyzacji wnętrza.
Cmentarz i ossuarium Kościół otacza tarasowo ukształtowany cmentarz. Ze względu na ograniczoną powierzchnię skalnego tarasu groby użytkowano przez określony czas, a następnie część szczątków przenoszono do położonej obok kościoła kaplicy św. Michała.
W dolnej kondygnacji kaplicy znajduje się ossuarium w Hallstatt, przechowujące około 1200 czaszek. Część z nich opatrzono imionami i nazwiskami zmarłych, datami śmierci oraz dekoracją z motywami krzyży, kwiatów i liści. Zwyczaj malowania czaszek rozwinął się w Hallstatt około 1720 roku, chociaż kości składano w ossuarium już od początku XVII wieku.
Kościół, cmentarz, kaplica św. Michała, ossuarium, kaplica grobowa i dom grabarza tworzą jednolity historyczny zespół związany z miejscowymi praktykami pogrzebowymi i ograniczeniami przestrzennymi wynikającymi z położenia Hallstatt pomiędzy jeziorem a stromym zboczem.