Najstarsze dekorowane czaszki wyróżniają się rozbudowanymi, ciemnymi wieńcami. Później stosowano malowane kwiaty, liście i gałązki umieszczane przede wszystkim na czole oraz w okolicy skroni. Do najczęściej spotykanych motywów należą: krzyże – odnoszące się do chrześcijańskiej nadziei zmartwychwstania; gałęzie bluszczu – symbolizujące życie i trwałość pamięci; liście dębu – wiązane z siłą i uznaniem; liście laurowe – symbolizujące zwycięstwo; róże i inne kwiaty – odnoszące się do miłości oraz pamięci o zmarłym.
Sposób dekorowania zmieniał się wraz z upływem czasu. Najpóźniejsze historyczne przykłady mają zwykle delikatniejsze gałązki bluszczu, wąskie krzyże oraz inskrypcje zapisane alfabetem łacińskim. Niektóre czaszki opatrzono wyłącznie imieniem zmarłego, natomiast inne pozostawiono bez jakichkolwiek napisów.
Czaszki układano w grupach rodzinnych, a większe kości składano poniżej nich. Dekorowanie i podpisywanie umożliwiało zachowanie tożsamości zmarłych mimo usunięcia tradycyjnego nagrobka oraz ponownego wykorzystania miejsca na cmentarzu.