Reakcja Stolicy Apostolskiej Według Yves’a Chirona Paweł VI przekazał studium do zbadania Kongregacji Nauki Wiary. Jej prefekt, kardynał Franjo Šeper, w odpowiedzi z 12 listopada 1969 roku uznał, że dokument zawierał liczne stwierdzenia powierzchowne, przesadne, niedokładne, jednostronne lub błędne.

Podczas audiencji generalnej 19 listopada 1969 roku Paweł VI odniósł się do zarzutów dotyczących ciągłości doktrynalnej. Oświadczył, że w istocie tradycyjnej mszy nie nastąpiła zmiana, a nowy porządek nadal wyraża jedność Ostatniej Wieczerzy, ofiary krzyżowej i jej bezkrwawego sakramentalnego uobecnienia.

Tydzień później papież omówił znaczenie języków narodowych oraz przyznał, że ograniczenie łaciny stanowiło utratę części wielowiekowego dziedzictwa liturgicznego. Uzasadniał zmianę potrzebą lepszego rozumienia modlitw i pełniejszego udziału wiernych. Ponownie podkreślił, że podstawowa struktura oraz teologiczne i duchowe znaczenie mszy pozostały niezmienione.

Zmiany w Ogólnym wprowadzeniu W typicznym wydaniu Mszału rzymskiego z 1970 roku Ogólne wprowadzenie zostało uzupełnione piętnastopunktowym wstępem doktrynalnym oraz zmieniono szereg jego przepisów.