Wbrew wcześniejszej propagandzie tylko część obiektów przeznaczono na szpitale, cele społeczne lub mieszkania.

Podczas inwentaryzacji i rozdzielania majątku część zabytkowych księgozbiorów, archiwaliów, dzieł sztuki, mebli i wyposażenia liturgicznego przekazano bibliotekom, muzeom i galeriom. Jednocześnie wiele przedmiotów zostało rozkradzionych, zniszczonych albo utraconych wskutek niewłaściwego przechowywania. Liczne zabytkowe budynki klasztorne, wykorzystywane później jako koszary, magazyny, więzienia lub zakłady lecznicze, uległy zaniedbaniu i poważnym przekształceniom.

Nie wydano aktu prawnego rozwiązującego wszystkie męskie zakony. Zajęcie ich majątku próbowano częściowo zalegalizować już po przeprowadzeniu operacji. Zarządzenie Państwowego Urzędu do Spraw Kościelnych nr 351/1950 Ú.l. z 31 maja 1950 roku przekazywało zarząd nad majątkiem zakonnym „niesłużącym celom zakonnym” państwowemu funduszowi religijnemu. Ponieważ zakonników wcześniej przymusowo usunięto z klasztorów, władze mogły uznawać przejęte budynki za niesłużące już działalności zakonnej.

Następstwa