Oskarżonych celowo ubrano w habity, aby podkreślić zakonny charakter procesu i przenieść zarzuty stawiane poszczególnym osobom na całe wspólnoty zakonne. Władze zorganizowały obecność na sali przedstawicieli zakładów pracy i organizacji społecznych. Na rozprawę sprowadzano również delegacje robotników, między innymi ze wschodniej Słowacji.
Proces był szeroko relacjonowany przez prasę, transmitowany w radiu i filmowany. Wypowiedzi prokuratorów oraz wybrane fragmenty przesłuchań miały przedstawić klasztory jako ośrodki luksusu, szpiegostwa i wrogości wobec klasy robotniczej. Obrońcy byli wyznaczeni z urzędu i nie mieli możliwości prowadzenia niezależnej obrony ani podważenia politycznie ustalonej konstrukcji aktu oskarżenia.
W toku przygotowań prokuratura rozważała wystąpienie o karę śmierci dla czterech oskarżonych. Ostatecznie zastępca ministra sprawiedliwości Karel Klos zalecił, aby przynajmniej jeden z nich otrzymał dożywotnie więzienie. Uzasadniał to potrzebą przekonania opinii publicznej, że zgromadzony materiał był poważny, a władze nie obawiały się wymierzenia surowej kary.