W relacjach innych świadków pojawiały się dwa, trzy, cztery, pięć lub większa liczba ruchów. Różnice dotyczyły także kierunku pierwszego wychylenia oraz końcowego położenia krzyża. Częściowo mogły wynikać z odmiennego miejsca obserwacji i różnego rozumienia określeń „w lewo” i „w prawo”. Relacje łączyły trzy elementy: ruch nastąpił pod koniec kazania, zbiegł się z gestem Toufara skierowanym ku tabernakulum i miał charakter wychyleń na boki.
Nie wszyscy uczestnicy nabożeństwa dostrzegli zjawisko. Nie widzieli go między innymi sam Toufar, kościelny František Pártl oraz część osób stojących z tyłu kościoła i na chórze. Świadkowie nie zareagowali jednocześnie ani głośno podczas kazania. Okoliczności te były później interpretowane zarówno jako argument przeciwko zbiorowej sugestii obejmującej całe zgromadzenie, jak i jako powód zachowania ostrożności przy ocenie zeznań.
1 lutego 1950 roku pracownicy kościelnego wydziału prokuratury państwowej przesłuchali 25 osób, w tym pięcioro dzieci. W grupie tej znajdowali się świadkowie ruchu oraz inni mieszkańcy parafii. Osoby twierdzące, że widziały krzyż, podtrzymały swoje wcześniejsze relacje i zaprzeczyły, jakoby zjawisko było jedynie złudzeniem wzrokowym.