Miejscowość została odnotowana w historycznych dokumentach prawnych i podatkowych. W 1305 odnotowano we wsi pobieranie przez biskupa wrocławskiego dziesięciny oraz wiardunku z 30 łanów. W 1448 imiennie odnotowany został sołtys wsi - Bartosz. Pierwotnie Jankowy była wsią szlachecką, a później stała się wsią królewską. W 1459 Stanisław Kępiński, kanonik wieluński, zrzekł się m.in. Jankowy na rzecz swojego brata Tomasza. W 1474 król polski Kazimierz IV Jagiellończyk zapisał Tomaszowi Kępińskiemu 50 grzywien na swoich wsiach Donaborowie i Jankowy celem wynagrodzenia szkód poniesionych na ostatniej wojnie. Wieś leżała wówczas w dystrykcie ostrzeszowskim (łac. distr. Ostrz.).
W 1518 odnotowano w niej 3 łany, a w 1553 było 1,5 łana. W 1564 leżała w starostwie bolesławieckim. Było w niej wówczas 10 kmieci gospodarujących na 10 półłankach z czynszem po 24 groszy oraz 12 zagrodników płacących po 12 groszy. Karczma z rolą i ogrodem uiszczała 3 floreny i 6 groszy podatku. We wsi było również 20. dzianych barci, które były wówczas puste. Folwark na skupionym sołectwie i innych rolach miał 7,5 łana oraz kąty sołtysie. Jankowy była wtedy wsią królewską leżącą w tenucie bolesławieckiej w powiecie ostrzeszowskim województwa sieradzkiegoWojewództwo sieradzkie i województwo łęczyckie w drugiej połowie XVI wieku. Cz.