Warunki życia i pracy były ciężkie. Osadzonym doskwierały niedostateczne wyżywienie, brak właściwej odzieży, choroby zakaźne, przeciążenie pracą oraz niewystarczająca opieka medyczna. Z relacji byłych więźniów wynika, że szczególnie trudny był pierwszy okres pobytu w Kutaisi, kiedy infrastruktura obozowa nie była jeszcze przygotowana do przyjęcia tak dużej liczby ludzi.

Niedożywienie, wycieńczenie i choroby powodowały wysoką śmiertelność. IPN szacuje, że w latach 1945–1947 w obozie zmarło kilkuset polskich więźniów. Na prowizorycznych cmentarzach obozowych grzebano także zmarłych innych narodowości, w tym Japończyków, Litwinów, Łotyszy, Estończyków, Rosjan i Ukraińców. Dokładne rozmieszczenie mogił oraz identyfikacja pochowanych osób nie zostały w pełni ustalone.

Protest i likwidacja W kwietniu 1947 roku polscy więźniowie zorganizowali protest, określany w relacjach także jako strajk. Odmawiali wychodzenia do pracy, domagając się wyjaśnienia swojego statusu oraz zwolnienia. Informacje o proteście zachowały się zarówno we wspomnieniach więźniów, jak i w dokumentach radzieckich, w których zachowanie Polaków opisywano jako „aktywny sabotaż” i odmowę pracy.