Upamiętnienie i badania Losy Polaków osadzonych w Kutaisi były przez wiele dziesięcioleci znane przede wszystkim z relacji byłych więźniów i ich rodzin. Jednym ze świadectw jest tekst Heleny Szostakiewicz „Basia” z domu Sawickiej zatytułowany Łagier nr 0331 w Kutaisi (1945–1947), opublikowany w zbiorze wspomnień żołnierzy Okręgu Wileńskiego Armii Krajowej.
Badania nad polskimi więźniami obozu prowadził historyk Dariusz Rogut, który opisał ich losy w monografii poświęconej tzw. saratowskiemu szlakowi deportowanych z Wileńszczyzny. Wyniki badań oparto m.in. na dokumentach radzieckich, materiałach Litewskiego Archiwum Specjalnego, relacjach więźniów i dokumentacji dotyczącej późniejszych obozów, do których przewieziono Polaków z Kutaisi.
W marcu 2019 roku przedstawiciele Instytutu Pamięci Narodowej, Ambasady RP w Tbilisi, władz Kutaisi i administracji regionu Imeretia rozpoczęli rozmowy dotyczące upamiętnienia miejsca śmierci i pochówku polskich więźniów. Strona polska przekazała wówczas władzom i mieszkańcom miasta dwujęzyczne opracowanie poświęcone obozowi i jego ofiarom.