Po spleceniu sznura z linek spadochronowych porucznik Matthews rozpoczął marsz w kierunku światła jednak przez lodowe szczeliny nie mógł dotrzeć na miejsce. Ostateczna ocena wykazała, że światło było efektem odbicia się od lodowej powierzchni.O godzinie 18:00 sierżant Hill wysyłał nadajnikiem sygnały aby poszukiwacze mieli szansę namierzenia ich pozycji. Nowe pomiary określiły rejon jako Sion-Jungfrau-Airolo. O godzinie 18:30 został nadany komunikat, w którego treści określono, że rozbitkowie wytrzymają jeszcze maksymalnie 24 godziny. Małe zapasy wody były racjonowane, a brak pożywienia i mroźna aura obniżała siły pasażerów. Pod koniec dnia zaczęły wyczerpywać się baterie radiostacji, a dodatkowo śnieg znów przysypał wrak.
Zlokalizowanie wraku Nowe informacje o możliwej pozycji samolotu spowodowały, że do poszukiwań dołączyła Szwajcaria. Dyrektywa rządowa otworzyła przestrzeń powietrzną kraju i terytorium lądowe. Z Udine do Interlaken wysłano pociąg amerykański ze sprzętem ratunkowym i 150 żołnierzami z 88. Dywizji Piechoty. 22 listopada o godzinie 9:30 udało się z pokładu samolotu Lancaster z RAF-u zlokalizować rozbitków. Problemem stanowiło dokładne określenie pozycji przez gęste chmury i problemy z namiarem radiowym.