Podczas przelotów skorygowane zostały dokładniejsze współrzędne gdzie doszło do rozbicia się samolotu. Dzięki zdobyciu dokładniejszych informacji możliwe stało się skierowanie ekip ratunkowych w odpowiednim kierunku. Wiadomość do grupy ratunkowej dotarła o godzinie 10:11. Szacunkowy czas przybycia z ratunkiem przewidywał godziny nocne, które uniemożliwiały ewakuację. Wyznaczono Ernesta Reissa i Wilhelma Josta, aby przy pomocy nart bez ciężkiego sprzętu jak najszybciej trawersowali drogę do wraku. Dzięki polepszeniu się warunków pogodowych i pełnemu nasłonecznieniu amerykańskie samolotu zrzuciły kilka ton zaopatrzenia w zasobnikach co doprowadziło do tego, że ludzie we wraku samolotu posiadali lepsze wyposażenie i zapasy od ekipy ratowniczej. Po zrzuceniu zasobów węgla w paczkach G.Harvey napisał na śniegu "FINI" oznaczające "dosyć". Od tego momentu zakazano lotów nad strefą. O godzinie 14:21 patrol dwóch narciarzy dotarł do C-53. Sytuacja we wraku była ciężka z powodu stanu zdrowia. Po przybyciu lekarzy objęli oni rannych opieką medyczną, a w pod wieczór przybyła druga grupa ratownicza w liczbie 33 żołnierzy pod dowództwem porucznika Wannera. Z powodu zmęczenia ratownicy musieli rozbić obóz i przenocować w śnieżnych jamach pod skrzydłami samolotu do następnego dnia.