W tym czasie Bagrat odzyskał Tao, na co Bizancjum odpowiedziało wysyłając dla Liparita i (przyrodniego brata Bagrata, z którym Liparit się sprzymierzył) Waregów, którzy jednak walczyli po stronie króla. Z pomocą Kachetyjczyków pokonali oni Bagrata . Wkrótce gruzińscy możnowładcy zawiązali spisek, który się nie udał, gdyż Liparit nie mógł przejąć fortecy w , a Demetriusz, który miał zostać nowym królem, zmarł w 1042. Bagrat próbował zapobiec bizantyjskiej inwazji, dlatego odbił Anakopię, ale gdy usłyszał o śmierci emira Dżafara III, opuścił Abchazję i udał się do Tbilisi, gdzie ustawił swój garnizon. Liparit jednak wkrótce przejął miasto. W 1047 roku przejął pomoc od Kachetii, Bizancjum i Armenii, by zaatakować Kartlię. Tymczasowo osiedlił się w Uplisciche, zanim Bagrat zdążył zareagować. Później Liparit oficjalnie ogłosił przymierze z Bizancjum, a także został namiestnikiem ziem zajętych przez Bazylego II Bułgarobójcę. W 1049 roku został pojmany przez Turków seldżuckich. Dwa lata później Bizancjum zapłaciło za niego okup. Gdy Bagrat udał się do Konstantynopola na negocjacje, gdzie został uwięziony na trzy lata, Liparit przekonał , żonę Bagrata, by wziął przyszłego króla Jerzego II, syna Bagrata, do , gdzie miał być koronowany na króla Kartlii, jego ciotka miała zostać regentką, a sam Liparit – jego nauczycielem.