Do restauracji przylegał od południa szeroki taras, zaokrąglony z jednej strony, a pozostałą część parceli zajmował ogród. Piętnastoosiową elewację frontową wyposażono w kwadratowe otwory okienne. Jej pionowymi akcentami były „termometrowe” przeszklenia doświetlające klatki schodowe, natomiast horyzontalny charakter bryły podkreślały pasy zagłębień w tynku na wysokości okien. Prawy narożnik wyższej części na poziomie parteru podcięto i wsparto na dwóch słupach, tworząc podcienia osłaniające wejście. Przeciwwagę kompozycyjną stanowiło ukośne wycięcie muru w górnym narożniku, mieszczące nieprzeszkloną loggię.
Hotel miał centralne ogrzewanie, łazienki przy apartamentach oraz bezpośrednie połączenia telefoniczne z Paryżem. Dysponował 65 pokojami i był reklamowany jako „największy hotel nad polskim morzem”.
Okres międzywojenny Lido stało się jednym z głównych ośrodków życia towarzyskiego Juraty. Hotel prowadzili warszawscy restauratorzy, bracia Sadowscy, którzy zarządzali również otwartą w 1935 nadmorską kawiarnią „Café Casino”. W sezonie pokój jednoosobowy kosztował 8–12 zł, a dwuosobowy 25–28 zł za dobę;