Obraz jest przykładem pracy „przez eliminację”. Artysta traktował fotografie etapów pracy jako sposób kontrolowania własnego procesu twórczego. Ostatecznie pozostawił tylko to, co jego zdaniem było absolutnie niezbędne. Początkowo widoczne była siedząca pod kątem modelka z bardziej szczegółowo potraktowaną fryzurą, we wzorzystej spódnicy, której postać była bardziej realistycznie dopracowana. Przedstawiony był fotel pokryty materiałem z wzorem w figury geometryczne. Tło było dekoracyjne, z kwiecistym wzorem. Malarz stopniowo usuwał, ścierając lub zamalowując te elementy. W końcu pozostało niemal wyłącznie to, co uznał za konieczne: schematyczna twarz, ogromna biała bluzka z haftem, fragment niebieskiej spódnicy i czerwone tło.
Autor stopniowo upraszczał kontury. Zastosował duże płaskie obszary jednolitej barwy. Ograniczył modelunek przestrzenny i spłaszczył całą kompozycję. Ornament potraktowany został jako element autonomiczny. Matisse zredukował szczegóły twarzy. Wielokrotnie przemalowywał i usuwał wcześniejsze rozwiązania.