Thorndike, omawiając papieski list z 1224 roku, umieszcza śmierć Szkota „jakieś jedenaście lat” później, a rozdział o ostatnich latach uczonego zamyka rokiem 1235, sytuując zgon mniej więcej w połowie okresu między zdjęciem z cesarza ekskomuniki 28 sierpnia 1230 roku a ponowną ekskomuniką w 1239. Piero Morpurgo utożsamia ze Szkotem anonimowego „filozofa cesarza”, z którym żydowski astrolog miał korespondować od 1233 roku przez dziesięć lat. Identyfikacja ta jest jednak sporna – jako korespondenta Jehudy wskazywano również – więc nie stanowi pewnego argumentu przeciw datowaniu śmierci na około 1235 rok. Przypuszcza się też, że w 1235 roku Szkot wrócił do Anglii w orszaku Piera della Vigny, wysłanego, by negocjować małżeństwo Izabeli Angielskiej, siostry króla Henryka III, z Fryderykiem II.
Podejmowane przez Waltera Scotta i innych próby utożsamienia Szkota z sir Michaelem Scotem of Balwearie, wysłanym w 1290 roku ze specjalnym poselstwem do Norwegii, nie przekonały historyków, choć obu mogły łączyć więzy rodzinne.