w pracy After Victory (2001) definiuje porządek polityczny jako „ustalenia zarządcze między grupą państw, w tym ich fundamentalne zasady, reguły i instytucje”. Porządek konstytucyjny to porządek polityczny „zorganizowany wokół uzgodnionych instytucji prawnych i politycznych, które alokują prawa i ograniczają sprawowanie władzy”. W 2018 roku Ikenberry określił LIO jako „wielowarstwowy i wieloaspektowy”, będący agregatem różnorodnych zasad i instytucji, obejmujący sfery bezpieczeństwa i kontroli zbrojeń, gospodarki światowej, środowiska, praw człowieka i stosunków politycznych.
Niektórzy badacze kwestionują wartość analityczną pojęcia LIO. argumentował, że koncepcja jest tak szeroka i niejasna, że „prawie każda sytuacja międzynarodowa kwalifikuje się jako ład międzynarodowy, o ile jej członkowie akceptują normę suwerenności”.
Debata i John Ikenberry wymieniają pięć elementów LIO: wzajemne wiązanie bezpieczeństwa (security co-binding), otwarty charakter amerykańskiej hegemonii, obecność samoograniczających się mocarstw, takich jak Niemcy i Japonia, dostępność wspólnych korzyści wynikających z politycznych podstaw otwartości gospodarczej oraz rolę zachodniej „tożsamości cywilizacyjnej”.