Zjawisko przywiązania do waifu bywa opisywane w kategoriach relacji paraspołecznej i jest przedmiotem badań z zakresu psychologii mediów, kulturoznawstwa i socjologii fandomu. Wiąże się ono z szerszym kompleksem zagadnień japońskiej kultury otaku, takich jak moe czy tzw. miłość dwuwymiarowa, a w wymiarze publicznym zwróciło uwagę mediów za sprawą symbolicznych ceremonii ślubnych zawieranych z postaciami fikcyjnymi.
Etymologia i geneza terminu Zapożyczenie Wyraz waifu jest zapożyczeniem angielskiego słowa wife zaadaptowanym do japońskiego systemu fonologicznego. W samym języku japońskim funkcjonuje ono jako jedno z określeń żony, obok rodzimych wyrazów takich jak tsuma czy kanai; poświadczenia jego użycia sięgają co najmniej lat 80. XX wieku, kiedy część młodszych Japończyków zaczęła sięgać po nie jako po alternatywę wobec kanai – wyrazu znaczącego dosłownie „wewnątrz domu” i niosącego ograniczenia obyczajowe.
Analogicznie utworzone zostało określenie husbando, będące adaptacją angielskiego husband („mąż”).