Odmienną drogę obrały przedstawienia Sakura Wars, w których publiczność celowo „szkolono” w aktywnym uczestnictwie: przed spektaklem prowadzono instruktaż, kiedy należy bić brawo i w jaki sposób zwracać się do postaci, a jeden z występujących artystów uczył widzów tradycyjnych okrzyków. Zdaniem Shiro Yoshioki zabiegi te służyły nie tyle dyscyplinowaniu widowni, ile włączeniu jej we współtworzenie przestrzeni scenicznej.
Spór o genezę gatunku W japońskiej krytyce dominuje pogląd, że gatunek narodził się wraz z Prince of Tennis, a jego istotę stanowi charakterystyczna inscenizacja odtwarzająca „przerysowany” świat pierwowzoru. Stanowisko takie zajmują zarówno publikacje branżowe, jak i część badaczy – Kunio Suzuki określił to przedstawienie mianem „właściwego początku” gatunku, a Lu uznaje je za kamień węgielny historii teatru 2.5D.
Yoshioka poddał ten pogląd krytyce, wskazując, że opisywane cechy są w istocie właściwościami jednego podgatunku, reprezentowanego przez adaptacje mang sportowych, a nie całego zjawiska. Jako kontrprzykład przywołał sceniczne wersje Sakura Wars, wystawiane od 1997 roku, a więc przed Prince of Tennis.