Matisse zastosował duże, płaskie pola jednolitej barwy pozostające w silnym kontraście do siebie. Całkowicie ograniczył modelunek światłocieniowy. Świadomie spłaszczył przestrzeń. Widoczne są mocne kontury. Pojawia się też rytmizacja linii: proste linie w postaci mężczyzny i kręte w postaci kobiety, proste linie pnia „w opozycji do” krętych linii rabat. Zastosowana też została dekoracyjna arabeska w filigranowej poręczy balkonu-okna.
Po lewej stronie ukazany został stojący w charakterystycznej pidżamie mężczyzna, to Henri Matisse rozpoznawalny dzięki rysom twarzy i zarostowi. Po przeciwnej stronie, a więc na prawo, siedzi jego żona Amélie Noellie Parayre Matisse. Kobieta ma na sobie ciemny strój, może szlafrok, z zielonym wykończeniem przy szyi. Sylwetka kobiety jest ciemna, niemal cała zbudowana z czerni, granatu i zieleni. Mąż ma ręce w kieszeni, jakby w zakłopotaniu, a żona siedzi na krześle z poręczami, jak na tronie. Między nimi znajduje się otwór okienny. Widać schematycznie przedstawiony ogród. Jest on niemal tak samo nierealny jak wnętrze pokoju. Żelazna balustrada okna staje się graficznym „mostem” między światem linii prostych i krętych. Być może autor ukrył w arabesce balustrady słowo „nie” () .