Starał się także stawiać hipotezy dotyczące przyczyn obserwowanych zjawisk, zarówno w chemii, jak i w astronomii. Kairis był członkiem kleru, a mimo to treść jego nauczania stała w sprzeczności z większością dogmatów Kościoła prawosławnego. Nauczał na przykład heliocentryzmu, choć dopuszczano wówczas wyłącznie geocentryzm. Dopuszczał istnienie życia na innych planetach czy ujmował materię w kategoriach atomów i cząsteczek. Przyjął liberalne idee oświecenia. W istocie traktował swoje nauczanie, a także sposób, w jaki ułożył program kierowanej przez siebie Akademii, jako narzędzie wprowadzania tych nowych idei do Grecji.
Sprowadził z Zachodu instrumenty naukowe, powiększył bibliotekę dzięki darom mieszkańców miasta i założył drukarnię, aby wydawać teksty starożytne oraz przekłady z przeznaczeniem dla swoich uczniów. Obok nauczania przedmiotów ścisłych dążył bowiem również do „wskrzeszenia starożytności”. Podzielał opinię Koraisa i licznych filhellenów (zachodnich zwolenników sprawy greckiej) co do konieczności dania odrodzonej Grecji odrodzonego języka, możliwie najbliższego językowi autorów