W uzasadnieniu aktu ustanawiającego jako ważny aspekt ochrony wskazano zachowanie potencjału retencyjnego masywu torfowiskowego. Według uzasadnienia woda zgromadzona w osadach organicznych umożliwia stałe funkcjonowanie cieku Bobryk również w okresach głębokiej suszy atmosferycznej. Jedną z przesłanek ochrony jest także zachowanie naturalnej dynamiki procesów kształtujących ten obszar, w tym procesów torfotwórczych oraz zmian zbiorowisk roślinnych zachodzących pod wpływem działalności bobrów.
Historia obszaru Do drugiej połowy XIX wieku na obszarze dzisiejszego rezerwatu znajdowało się Jezioro Wielkie. Miało około 135 ha powierzchni i było wówczas piątym pod względem wielkości zbiornikiem wodnym Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego. Było płytkie – jego maksymalna głębokość wynosiła około 1,5 m.
W 1861 podjęto próbę osuszenia jeziora i przekształcenia jego obszaru w łąki użytkowane rolniczo. Przedsięwzięcie zrealizowano tylko częściowo, ponieważ silnie uwodnionych osadów gytii nie udało się zdrenować. W południowo-wschodniej części dawnej misy pozostał niewielki, okresowo pojawiający się zbiornik nazywany Kahiżą.
W miejscu dawnego jeziora rozwinęły się następnie torfowiska.