Andrzej Zakrzewski herbu Wyskota (ur. ok. 1670, zm. przed 30 maja 1738) – szlachcic i urzędnik ziemski I Rzeczypospolitej, kasztelan santocki w latach 1737–1738, senator świecki za panowania Augusta III Sasa.

Pochodzenie Wywodził się z wielkopolskiego rodu Zakrzewskich herbu Wyskota. Herb ten występował również pod nazwami Wyszogota i Wyszkota. Nie później niż na początku XVIII wieku część członków rodu zaczęła posługiwać się nazwiskiem Wyssogota-Zakrzewski.

Był synem Aleksandra Zakrzewskiego i Marianny z Suchorzewskich herbu Zaremba. Jego dziadkami ze strony ojca byli Mikołaj Zakrzewski i Dorota Kawiecka. Andrzej miał brata Adama, ojca Józefa i Antoniego Zakrzewskich, późniejszych kasztelanów santockich.

Kasztelan santocki Według Jerzego Zysnarskiego na urząd kasztelana santockiego został mianowany dwukrotnie, 8 i 14 lipca 1737 roku. Przyczyna powtórnej nominacji nie jest znana. Jego poprzednikiem był Łukasz Kwilecki, kasztelan santocki od 1736 roku.

Jako kasztelan santocki zasiadał w Senacie Rzeczypospolitej wśród senatorów świeckich. Kasztelania santocka jest jedynym znanym urzędem publicznym sprawowanym przez Zakrzewskiego. Zmarł przed 30 maja 1738 roku.