W rzeczywistości był on bliższy temu, co armia amerykańska uznałaby za wysunięte stanowisko dowodzenia: wysoce mobilne i złożone z kilku dowódców wyższego szczebla, oficerów sztabowych i personelu pomocniczego.
Koncepcja operacyjna Junction City opierała się na zasadzie „młota i kowadła”, w ramach której siły powietrznodesantowe „wypłukiwały” kwaterę główną Vietcongu i atakowały ją w przygotowanym „kowadle” innych sił. Siły amerykańskie obejmowały większość 1 Dywizji Piechoty, 25 Dywizję Piechoty, 3 Brygadę 4 Dywizji Piechoty, 196 Brygadę Lekkiej Piechoty, 173 Brygadę Powietrznodesantową oraz elementy 11 Pułku Kawalerii Pancernej.
Vietcong dysponował tylko czterema pułkami do natychmiastowej obrony Strefy Wojennej C: jednostką straży Centralnej Kwatery Wietnamu Południowego – 70 Pułkiem Gwardii, 101 Pułkiem Piechoty oraz dwoma pułkami z 9 Dywizji Piechoty – 271. i 272 Pułkiem. Trzeci element 9 Dywizji, 273 Pułk, pozostał w Strefie Wojennej D jako rezerwa>