Wszechjedność (, , ) – jedna z centralnych kategorii szeregu systemów filozoficznych. Jest to kategoria głównie ontologiczna, wyrażająca określony sposób lub ustrój bytu.
Siergiej Chorużyj zaproponował następującą definicję wszechjedności:
Filozoficzna historia tego pojęcia zaczyna się w epoce przedsokratejskiej. Wielu myślicieli VI-V w.p.n.e., opisując rzeczywistość, używało sformułowań: hen kai pan czy panta hen. Dotyczy to np. Heraklita z Efezu nauczającego o jedności przeciwieństw, Ksenofanesa piszącego o jednym bóstwie niepodobnym do ludzi, które czy Anaksagorasa głoszącego, że . Wszystkie te i inne wypowiedzi zakładają jedność rzeczywistości.
Dalsze etapy rozwoju filozoficznej koncepcji wszechjedności związane są z patrystyką i rozwojem myśli chrześcijańskiej, gdzie zgodnie z ideą apostoła Pawła wszechjedność występuje jako Kościół rozumiany jako ciało Jezusa Chrystusa. Kolejny krok na drodze rozwoju koncepcji wszechjedności zrobił u schyłku średniowiecza Mikołaj z Kuzy, połączywszy w swym systemie założenia teologii apofatycznej i dialektyki.