Alfred Wierzejski, ps. Alfred (ur. 30 czerwca 1894 w Mużyłowicach, zm. wiosną 1940 w USRR) – polski działacz niepodległościowy i społeczny, oficer Wojska Polskiego, urzędnik prywatny, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Syn Stanisława (1842–1910) i Rozalii z Preschów (ur. 1853) urodzony 30 czerwca 1894 w Mużyłowicach, w ówczesnym powiecie jaworowskim Królestwa Galicji i Lodomerii. Uczęszczał do c. k. VII Gimnazjum we Lwowie. 28 czerwca 1914 zakończył naukę w klasie ósmej ze zdanym egzaminem dojrzałości. Od grudnia 1912 należał do Związku Strzeleckiego.

4 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich i został przydzielony jako sekcyjny do I plutonu 3 kompanii IV batalionu. Później został mianowany podoficerem za frontem. Uczestniczył w potyczkach pod Brzegami na Kielecczyźnie i Winiarami. W styczniu 1915 w Kętach został przeniesiony do 4 kompanii VI batalionu (od 11 maja 1915 w składzie 7 pułku piechoty). Wziął udział w kampanii nad Nidą, pod Żernikami, Ożarowem, Tarłowem, Urzędowem oraz nad Styrem i Stochodem na Wołyniu. Od kwietnia do czerwca 1917 pełnił służbę w Powiatowym Urzędzie Zaciągu do WP w Zamościu. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) został skierowany na kurs karabinów maszynowych w Dolinie przy austriackiej 3 Armii.