Komisje królewskie ds. magnetyzmu zwierzęcego – dwie niezależnie działające francuskie komisje królewskie powołane przez Ludwika XVI w 1784 roku do zbadania twierdzeń o magnetyzmie zwierzęcym i „płynie magnetycznym”, które miały leżeć u podstaw metod leczniczych wywodzących się z nauk Franza Mesmera. Pierwszą, złożoną z lekarzy paryskiego Wydziału Medycyny i uczonych z Królewskiej Akademii Nauk, nazywa się „Komisją Franklina” (od nazwiska Benjamina Franklina), drugą, działającą przy , „Komisją Towarzystwa”. Obie badały twierdzenia i zabiegi Charles’a d’Eslona i w raportach z sierpnia 1784 roku niezależnie stwierdziły, że nie ma dowodów na fizyczne istnienie „magnetyzmu zwierzęcego” ani „płynu magnetycznego”, a zaobserwowane efekty przypisały dotykowi, wyobraźni i naśladownictwu. Doświadczenia Komisji Franklina, w których stosowano procedury „pozorowane” i „rzeczywiste” oraz zawiązywano badanym oczy, należą do najwcześniejszych systematycznych prób kontrolowanych. Doktryna poddana badaniu mały|Rycina przedstawiająca – kadź, wokół której gromadzono pacjentów Na wstępie raportu komisarze przytoczyli opis badanego czynnika słowami samego Mesmera.