W jego terapii kluczowe było odróżnienie chorób organicznych (niepodlegających magnetyzmowi) od czynnościowych, warunkowanych przez nerwy (do których leczenia czuł się wyjątkowo powołany).

Wczesne eksperymenty z magnesami i harmoniką szklaną Zainspirowany terapeutycznymi zastosowaniami magnesów przez jezuickiego astronoma Maximiliana Hella, Mesmer zakupił od niego w 1774 roku magnesy i stosował je u pacjentów, lecz zarzucił tę praktykę najpóźniej w 1776 roku, gdy jego doświadczenia wykazały, że są bezużyteczne. Rozwinął swoiste, teatralne rytuały terapeutyczne, którym towarzyszyły dźwięki szklanej harmoniki.

„Baquet” mały|Jedyny zachowany egzemplarz , w Muzeum Historii Medycyny i Farmacji w Lyonie (dosł. „kadź”) było kluczowym urządzeniem Mesmera. Forrest wskazuje, że wzorowano je na butelce lejdejskiej: kadź miała przez analogię „magazynować” magnetyzm zwierzęcy tak, jak butelka magazynowała ładunek elektryczny. Kadź zawierała opiłki żelazne i butelki zmagnetyzowanej wody, a przez jej pokrywę wystawały żelazne pręty przykładane do ciała pacjentów zgromadzonych wokół kadzi i trzymających się za ręce;