Ta sama relacja podaje, że miał wówczas 45 lat, co wskazywałoby na urodzenie około 1741 roku, podczas gdy nowsze opracowania podają lata życia 1750–1786.

„Kryzys magnetyczny” mały|Pacjenci przy , ze splecionymi dłońmi Cechą charakterystyczną metody Mesmera był tzw. kryzys magnetyczny – niektórzy pacjenci, zwłaszcza cierpiący na poważniejsze dolegliwości, doświadczali nerwowego drżenia, nudności, a niekiedy majaczenia lub drgawek. Mesmer traktował je jako nieuchronny element normalizacji przepływu magnetyzmu i dysponował specjalnymi „salami kryzysowymi”, w których pacjenci mogli przechodzić przez ten stan pod opieką jego asystentów. Podobne reakcje występowały podczas zabiegów d’Eslona i stały się przedmiotem obserwacji obu komisji.

Raport Komisji Towarzystwa wskazał kilka prawidłowości dotyczących osób przejawiających „ruchy konwulsyjne”. Doświadczały ich niemal wyłącznie osoby szczególnie wrażliwe (z racji budowy ciała lub stanu zdrowia), a pojawiały się częściej po dłuższym poddawaniu się procedurom z bezpośrednim kontaktem fizycznym niż na odległość. Kobiety przejawiały je znacznie częściej niż mężczyźni, a zamożne pacjentki częściej niż ubogie;