Przystępujące do turnieju reprezentacje mogły liczyć maksymalnie dwunastu zawodników. Rozstawienie w każdych zawodach następowało na podstawie wyników poprzedniego turnieju, a w przypadku pierwszych zawodów – na podstawie rankingu z poprzedniej edycjiTournament Manual, s. 12–15.
Pomiędzy dywizjami istniał system awansów i spadków – po zakończonym sezonie po dwie (z dwóch najwyższych poziomów rozgrywek) lub jedna (z Conference 1) najsłabsze reprezentacje zostały relegowane do niższej klasy rozgrywkowej, a ich miejsce zajęły dwie czołowe drużyny Trophy i Conference 1 oraz triumfator Conference 2Tournament Manual, s. 15–16.
Wszystkie turnieje zostały rozegrane wraz z zawodami żeńskimi i były transmitowane w InternecieTournament Manual, s. 64. Ceny najtańszych wejściówek na zawody Grand Prix kształtowały się w granicach 10–20 euro.
Sędziowie zawodów.
Turnieje Hamburg (3–5 lipca)
MiejsceReprezentacja 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Split (24–26 lipca)
MiejsceReprezentacja 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12
Klasyfikacja końcowa Poz.DrużynaPunktyHAMSPLOgółem 182038 161834 141630 4 20828 5 121224 6 101424 7 81018 8 6612 9 448 10 336 11 224 12 112
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Strona Rugby Europe