Tytuł inżyniera-architekta, ustanowiony w 1859 roku i zniesiony w 1878 roku, mogli uzyskać najlepsi uczniowie szkoły po zdaniu specjalnego testuИнститут гражданских инженеров императора Николая I, в: Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона, т. XIII (Санкт-Петербург 1894), с. 236—237.
Instytut Inżynierów Cywilnych W 1865 roku szkoła budowlana przeszła pod jurysdykcję Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, a w tym samym roku zniesiono jej strukturę wojskową. W 1877 nadano jej nowy statut – który normował jej działalność także po zmianie nazwy na Instytut Inżynierów Cywilnych w 1882. Według niego celem uczelni było kształcenie specjalistów w dziedzinie inżynierii lądowej i budownictwa drogowego. Do IIC przyjmowano absolwentów gimnazjum lub szkoły realne którzy zdali egzamin wstępny z matematyki (na poziomie gimnazjalnym) oraz z rysunku. Całość nauki trwała 5 lat. W Instytucie nauczane były: teologia, matematyka i mechanika teoretyczna, mechanika stosowana, geodezja, sztuka budowlana, architektura lądowa; projekty kreślarskie w mechanice, sztuce budowlanej i architekturze lądowej; geometria wykreślna z zastosowaniami, rysunkiem i kreśleniem; fizyka, chemia, mineralogia i geognozja w zastosowaniu do sprzętu budowlanego; jurysprudencja, głównie w zastosowaniu do budownictwa i budowy dróg;