Charles d’Eslon, także Charles-Nicolas Deslon (zm. 21 sierpnia 1786 w Paryżu) – francuski lekarz. Był paryskiego Wydziału Medycyny, czyli miał najwyższy stopień, jaki można tam było uzyskać. Pełnił też funkcję pierwszego lekarza nadwornego hrabiego d’Artois, późniejszego króla Karola X. Był zwolennikiem koncepcji magnetyzmu zwierzęcego – domniemanego płynu, którym lekarz miał kierować ku choremu, by go uzdrowić – głoszonej przez Franza Antona Mesmera. Został jego uczniem i współpracownikiem, pierwszym znaczącym rzecznikiem tej koncepcji i do 1780 roku jedynym uczniem Mesmera o wysokiej pozycji zawodowej i społecznej. Za publiczne popieranie i praktykowanie magnetyzmu został wykluczony z Wydziału Medycyny. Z czasem usamodzielnił się i prowadził własną klinikę magnetyczną. To jego praktyka – nie Mesmera – stała się w 1784 roku przedmiotem badania dwóch komisji królewskich powołanych przez Ludwika XVI. Pierwsza z nich, nazywana Komisją Franklina, zastosowała w tym badaniu zaślepienie i zabiegi pozorowane – jedno z wczesnych użyć tych metod w ocenie terapii. Obie komisje orzekły, że nie ma dowodu na istnienie płynu magnetycznego, a obserwowane skutki wynikają z dotyku, wyobraźni i naśladownictwa.