Sam d’Eslon wspominał, że na zgromadzeniu cztery dni później oświadczył wydziałowi wprost, iż leczy magnetyzmem zwierzęcym, i przedłożył listę trzydziestu chorych wyleczonych tą metodą, z nazwiskami i adresami. Według Gaulda bronił się wtedy po raz trzeci i ostatni przed odebraniem statusu , dając zarazem do zrozumienia, że praktykuje już na własny rachunek.

Darnton przedstawia całe postępowanie jako proces ciągnący się od września 1781 do września 1784. Trzydziestu młodych lekarzy wydziału opowiedziało się wówczas po stronie nowej medycyny, a d’Eslon wyzwał konserwatywną większość, by zmierzyła się z Mesmerem w leczeniu dwudziestu czterech chorych wybranych losowo. Wydział odpowiedział dekretem stawiającym owych trzydziestu przed wyborem: przysięga wierności medycynie ortodoksyjnej albo wykluczenie. Źródła odmiennie opisują charakter kolejnych sankcji z 1782 roku. Crabtree mówi o trzecim już potępieniu z 20 sierpnia, odbierającym d’Eslonowi prawa i przywileje . Duveen i Klickstein – o skreśleniu go 26 października z listy wydziałowej i objęciu dwuletnim zakazem uczestniczenia w posiedzeniach. Sankcje kosztowały go znaczną część dochodów.