Główna idea Program Langlandsa łączy dwie klasy obiektów. Po stronie arytmetycznej występują m.in. rozszerzenia ciał liczbowych, grupy Galois i ich reprezentacje. Po stronie analityczno-reprezentacyjnej pojawiają się formy automorficzne, reprezentacje automorficzne i związane z nimi funkcje L.
Zgodnie z przewidywaniami programu odpowiednio dobrane funkcje L po obu stronach tej korespondencji powinny być zgodne. Pozwala to przenosić pytania arytmetyczne na język analizy harmonicznej i teorii reprezentacji.
Wersja lokalna i globalna Hipotezy Langlandsa formułuje się w dwóch głównych ujęciach: lokalnym, dotyczącym reprezentacji grup reduktywnych nad ciałami lokalnymi, w tym nad ciałami rzeczywistymi, zespolonymi i p-adycznymi; globalnym, dotyczącym form automorficznych i reprezentacji automorficznych nad ciałami globalnymi, czyli nad ciałami liczbowymi lub globalnymi ciałami funkcyjnymi.
Wzajemność Langlandsa Jednym z podstawowych elementów programu jest hipoteza wzajemności Langlandsa.