Sytuuje powieść pomiędzy poważnym tonem części współczesnych dystopii a utworami wykorzystującymi groteskę, za jej główną problematykę uznając zagrożenia związane z wielokulturowością oraz granice tolerancji wobec mniejszości etnicznych i wyznaniowych. Według Będkowskiego powieść przedstawia wizję odchodzącej w przeszłość chrześcijańskiej Europy, której zagrażają imigranci muzułmańscy. Umieszczenie akcji w niedalekiej przyszłości pozwala Oramusowi komentować współczesne mu spory dotyczące imigracji i politycznej poprawności. Wykorzystuje przy tym odniesienia do rzeczywistej publicystyki społeczno-politycznej, m.in. wprowadzając postać brytyjskiego konserwatywnego filozofa Rogera Scrutona. Zdaniem badacza zabiegi te służą zakotwiczeniu fikcyjnej rzeczywistości w doświadczeniu współczesnego odbiorcy; powieść nie tyle próbuje przewidywać przyszłość, ile poprzez jej hiperboliczny obraz diagnozować teraźniejszość.
Będkowski wskazuje również na obecny w powieści postulat nieufności wobec rządzących, powiązany z motywem teorii spiskowych. Szerszym kontekstem tej problematyki, zauważonym przez badaczy, jest charakterystyczna dla tego nurtu dystopii krytyka politycznej poprawności, przedstawianej jako mechanizm mogący maskować istniejące konflikty społeczne.