Następnie od 1896 studiował i ukończył Instytut Inżynierów Cywilnych cesarza Mikołaja I (1901) oraz szkołę architektury przy Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu (1908)Stanisław Łoza, Słownik architektów i budowniczych Polaków oraz cudzoziemców w Polsce pracujących, wyd. 2, Warszawa 1931, s. 256.. W 1906-1907 odbył stypendialną podróż zagraniczną po Europie Zachodniej celem uzupełnienia wykształcenia. W czasie tej podróży poznawał zabytki Włoch, Francji, Niemiec, Austrii, Belgii i Holandii. Był uczniem architektów Nikołaja W. Sułtanowa (1850–1908), Wiktora A. Schrötera (1839–1901), Ernesta I. Giberta (1823–1909) oraz inżyniera Bronisława Prawdzika (1862–1923), zaś w Akademii studiował pod kierunkiem prof. Leontija N. Benois (1856–1928). W r. 1912 został członkiem Akademii Sztuk Pięknych. Poza projektowaniem zajmował się także działalnością pedagogiczną m.in. w latach 1904–1910 wykładał w Instytucie Technologicznym i na Wyższych Politechnicznych Kursach Żeńskich, a od 1910 planowanie miast na ASP. Prowadził też zajęcia w Nikołajewskiej Akademii Inżynierii WojskowejDom Bankowy Wawelberga w Petersburgu, Polonika. Badamy – chronimy – popularyzujemy polskie dziedzictwo kulturowe za granicą [dostęp 2026-08-14]..