W latach 80. XX wieku należała do nielicznej grupy brytyjskich wrestlerek rozpoznawalnych przez widownię programu telewizyjnego , w którym występowała jako menedżerka i wrestlerka walcząca wyłącznie przeciwko mężczyznom. Na galach poza telewizją mierzyła się m.in. z i , stając się jedną z nielicznych brytyjskich wrestlerek regularnie uczestniczących w walkach typu Intergender. Ze względu na podobieństwo kreacji scenicznych często podróżowała z , z którym łączyła ją bliska przyjaźń. W części brytyjskich miast i hal kobiecy wrestling był wówczas zakazany lub wymagał odrębnej licencji, lecz promotorzy czasem organizowali jej walki mimo grożących kar, ponieważ przyciągała dużo widzów. W kwietniu 1987 roku wzięła udział w walce drużynowej kobiet w Royal Albert Hall w Londynie, którą Porter określała jako pierwszy legalnie zorganizowany kobiecy pojedynek wrestlingowy w brytyjskiej stolicy.
7 grudnia 1988 roku w Leamington Spa pokonała Nicky Monroe w finale turnieju o mistrzostwo British Women's Championship. Jej przygotowania do pojedynku zostały pokazane w odcinku Raging Belles programu dokumentalnego , emitowanego przez BBC Two. W latach 1983–2001 łącznie 5 razy zdobyła British Women's Championship.