Charakterystyka postaci W powieści została ukazana jako około trzydziestoletnia szatynka o pięknej urodzie. Uchodzi za osobę dobrą, spokojną, wierną, cierpliwą i nieśmiałą. Po powstaniu styczniowym jej rodzina utraciła majątek. Mąż Stawskiej uchodzi za zaginionego po tym, jak cztery lata wcześniej uciekł za granicę po oskarżeniu go o zabójstwo. Stawska mieszka wraz ze swoją matką i córką Helusią w kamienicy, dawniej należącej do rodziny Łęckich. Pracuje jako guwernantka, następnie jako kasjerka w sklepie Wokulskiego. Pomimo tego, że pracuje, zarabia i utrzymuje dom, Prus nie ukazuje jej jako emancypantkę, lecz jako kobietę, która podejmuje się pracy zawodowej z konieczności.
Wrogo do Stawskiej jest ustosunkowana jej sąsiadka baronowa Krzeszowska. Ignacy Rzecki w swoim pamiętniku przedstawia historię procesu o lalkę. Baronowa, nie mogąc pogodzić się ze śmiercią dziecka, oskarżyła Helenę Stawską o kradzież zabawki, która dawniej należała do jej zmarłej córki. Podczas procesu Stanisław Wokulski udowadnia, że lalka została kupiona w jego sklepie. Przedmiot procesu jest jedną z interpretacji tytułu powieści – rzekomo skradziona lalka symbolizuje pozory, fałszywe oskarżenia oraz płytkość relacji.