Agata Zalewska opisała motyw Stawskiej jako element uświadamiający poniewczasie Wokulskiemu, że podporządkowanie życia jednej iluzji (związkowi z Łęcką) uniemożliwiło mu rozpoznanie innych możliwości (takich jak związek ze Stawską).

Literaturoznawca Cezary Zalewski zauważa pewne podobieństwa pomiędzy Heleną Stawską a prostytutką Marianną oraz stawia tezę, że prototypem obu postaci jest biblijna jawnogrzesznica. Zdaniem Zalewskiego obie bohaterki zostały przez swoje pracodawczynie oskarżone o kradzież (lalki / dochodów), oba oskarżenia okazują się być fałszywe, a skutki procesu okazują się być skrajne (możliwa utrata środków utrzymania i prawdopodobna eksmisja z kamienicy / zajęcie się prostytucją). Zdaniem Zalewskiego analogia staje się ściślejsza, gdy uwzględni się aspekt moralny. Stawskiej zarzuca się rzekome romanse, Marianna zaś jawnie utrzymuje się z prostytucji. Interpretacja Zalewskiego spotkała się z krytyką ze strony Henryka Markiewicza, który zwraca uwagę, że Stawska była postacią bez grzechu, a grzech mogłaby popełnić dopiero dla Wokulskiego.