Wkrótce po publikacji książki napisała jej kontynuację pt. Druga książeczka Helenki (1823). Książki te zdobyły szerokie grono odbiorców na przestrzeni kilku pokoleń. Wiązanie Helenki stało się jednym z najbardziej znanych utworów Hoffmanowej. Książka cieszyła się dużą popularnością w XIX wieku, doczekała się licznych wznowień, m.in. w latach 1839, 1845, 1850, 1854 i 1891. Pod koniec XIX wieku szacunki sugerowały istnienie ok. 20 wydań, Janusz Dunin wskazywał na przynajmniej 15. Popularność tej książki równocześnie utrwaliła w polskim szkolnictwie użytą w niej metodę sylabizowania.
Utwory Hoffmanowej stały się wzorem dla podobnych publikacji innych polskich autorów, m.in. Nauki w zabawce Stanisława Jachowicza (1829), Rozmów matek z dziećmi Pauliny Krakowowej (1841) oraz Abecadlnika dla dzieci polskich Teofila Nowosielskiego (1862). W 1853 roku Zofia Węgierska (pod pseudonimem Bronisławy Kamińskiej) wydała inspirowaną utworami Hoffmanowej książkę Nowe wiązanie Helenki, a w 1854 roku ukazały się anonimowe Wiązania dla grzecznych chłopczyków. Utwory te, podobnie jak dzieła Hoffmanowej, należały do pierwszych publikacji wykorzystywanych we wczesnoszkolnej edukacji dzieci na ziemiach polskich.