Od 1918 studiował historię na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego i Lwowskiego, a w maju 1919 był słuchaczem teologii w Seminarium Duchownym w Tarnowie.
W 1920 w czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 40, 39 i 53 pułku piechoty. 15 sierpnia 1920 został ranny w bitwie pod Radzyminem. W tym samym roku został mianowany podporucznikiem w piechocie. Na początku 1922 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 9 pułku piechoty Legionów w Zamościu. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1542. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 3 pułku piechoty Legionów w Jarosławiu. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Włocławek i posiadał przydział do 14 pułku piechoty. Na stopień kapitana rezerwy został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 27. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym czasie posiadał przydział w rezerwie do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VIII.