W Pucharze Challenge przydział miejsc dla poszczególnych krajowych związków był następujący: dwa miejsca – dla związków sklasyfikowanych w rankingu CEV na pozycjach 3, 5, 7 oraz 9–19, jedno miejsce – dla związków sklasyfikowanych w rankingu CEV na pozycjach 1–2, 4, 6, 8 oraz od 20 w dół.
Krajowe związki mogły rozdzielić przyznane im miejsca na dwa sposoby: opcja A: wyłącznie na podstawie klasyfikacji końcowej mistrzostw krajowych, opcja B: na podstawie klasyfikacji końcowej mistrzostw krajowych, z zagwarantowanym miejscem dla zdobywcy krajowego pucharu (jeśli zdobywca krajowego pucharu nie zgłosił się do rozgrywek, jego miejsce nie przechodziło na finalistę).
Niezależnie od rankingu CEV, prawo udziału w Pucharze Challenge przysługiwało również zwycięzcom regionalnych pucharów lub mistrzostw (o ile zostały zorganizowane), pod warunkiem że wzięły w nich udział co najmniej cztery drużyny reprezentujące cztery różne państwa. Z tego prawa nie mogły skorzystać zespoły z krajowych związków, które otrzymały dziką kartę na grę w Lidze Mistrzów.