Skutkiem jest silne powiększenie: jądro , złożone z trzech protonów i ośmiu neutronów, jest porównywalnej wielkości z jądrem ołowiu, liczącym ponad dwieście nukleonów, ponieważ funkcja falowa dwóch ostatnich, bardzo słabo związanych neutronów rozciąga się daleko poza pozostałe dziewięć nukleonów.
W 1996 Al-Khalili i Tostevin ponownie wyznaczyli promienie materii takich jąder na podstawie przekrojów czynnych na reakcję, uwzględniając wewnętrzną strukturę kilkuciałową pocisku, czyli jądra padającego na tarczę. Wcześniejsze oszacowania opierały się na tak zwanej granicy optycznej modelu Glaubera z prostymi gęstościami gaussowskimi. Uwzględnienie kilkuciałowych stopni swobody pokazało, że odtworzenie danych doświadczalnych wymaga promieni istotnie większych – dla skorygowana wartość wyniosła 3,55 fm (1 fm = 10−15 m). Istotą metody, nazywanej kilkuciałowym modelem Glaubera, jest to, że każdy składnik pocisku rozprasza się na jądrze tarczy niezależnie, ze swoją własną macierzą rozpraszania i własnym parametrem zderzenia – jądro halo nie odbija się od tarczy jak pojedyncza kulka, lecz rdzeń i neutrony halo „widzą” tarczę osobno.