1 czerwca 1921 w dalszym ciągu przebywał w Szpitalu Ujazdowskim, a jego oddziałem macierzystym był 6 pułk piechoty Legionów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 325. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lipcu tego roku został przeniesiony do 4 pułku piechoty Legionów w Kielcach na stanowisko komendanta kadry batalionu zapasowego. W kwietniu 1924 został przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Kielce na stanowisko I referenta. Z dniem 31 stycznia 1925 został przeniesiony w stan spoczynku z powodu trwałej niezdolności do służby wojskowej stwierdzonej na podstawie przeprowadzonej superrewizji. Mieszkał wówczas we wsi Czarnomino, w gminie Lisewo. Później przeprowadził się do Płocka i zamieszkał przy ul. Stary Rynek 7. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Płock. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I”. Zmarł 18 lutego 1934 w 1 Szpitalu Okręgowym w Warszawie, a dwa dni później został pochowany w Płocku. Był żonaty ze Stanisławą z Trzcińskich (ok. 1896–1985), dzieci nie miał. Upamiętniony tablicą memoratywną w kościele św. Kazimierza w Nowym Sączu.