Paul Bley, właśc. Hyman Paul Bley (ur. 10 listopada 1932 w Montreal, zm. 3 stycznia 2016 w Stuart na Florydzie) – kanadyjski jazzowy pianista, kompozytor i improwizator, jedna z ważniejszych postaci free jazzu i improwizacji swobodnej. Był związany zarówno z rozwojem awangardowego jazzu lat 60., jak i z późniejszym rozwojem kameralnego formatu tria fortepianowego. Należał do pionierów wykorzystywania syntezatorów elektronicznych w jazzie. W 2008 został odznaczony Orderem Kanady.
Jego kariera obejmowała ponad sześć dekad. Występował i nagrywał między innymi z Charlie Parkerem, Charles Mingusem, Art Blakeyem, Ornette Colemanem, Sonny Rollinsem, Jimmy Giuffreem, Steve Swallowem, Gary Peacockiem, Paul Motianem, Chet Bakerem, Pat Methenym i Jaco Pastoriusem. Szczególne znaczenie w jego dorobku mają nagrania tria Jimmy Giuffre – Paul Bley – Steve Swallow z początku lat 60. oraz solowy album Open, to Love z 1972, wydany przez ECM.
Życiorys Dzieciństwo i początki kariery Paul Bley urodził się w 1932 roku w Montrealu. W dzieciństwie uczył się początkowo gry na skrzypcach, a następnie na fortepianie. W połowie lat 40. zaczął występować w lokalnych zespołach jazzowych.