Po podróży do Hiszpanii na początku 1911 Matisse rozpoczął pracę nad grupą obrazów określanych później za amerykańskim historykiem sztuki jako Wnętrza symfoniczne (). Chronologicznie cztery kolejne dzieła z tej serii to: Różowa pracownia, Rodzina malarza, Wnętrze z bakłażanami oraz Czerwona pracownia.
Różowa pracownia nie była pomysłem „oderwanym” od życia artysty. Matisse zrobił rzecz bardzo charakterystyczną dla swojej twórczości tego momentu: zamienił własną pracownię w temat wielkiego, dekoracyjnego obrazu, a znajdujące się tam przedmioty i jego wcześniejsze dzieła stały się niejako katalogiem jego własnego dorobku. Historycy sztuki z Muzeum Puszkina określili obraz jako rodzaj „ukrytego” monumentalnego autoportretu.
Właściciele Matisse początkowo zgłosił na paryski Salon Niezależnych () w 1911 inne prace. Wystawę otwarto 21 kwietnia. Po kilku dniach malarz wycofał z niej portret swojej żony i w jego miejsce wstawił świeżo ukończony obraz L’atelier de l’artiste, znany obecnie jako L’Atelier rose. Według relacji przywoływanej przez obraz był jeszcze tak świeży, że odwiedzający mogli zostawiać ślady w niedoschniętej farbie.