Dopóki taka opinia panuje – pisał – nikt nie może mieć nadziei na powstrzymanie choroby inaczej niż modlitwą.

Reguły zapobiegania

Haygarth ujął wnioski w krótki zbiór zaleceń, poprzedzonych zdaniem, że ludzie „nie podlegają ospie z konieczności; zawsze łapie się ją przez zakażenie od chorego” i że można jej uniknąć, przestrzegając czterech reguł:

nikt, kto nie przechorował ospy, nie ma prawa wejść do zakażonego domu, a odwiedzający nie powinien dotykać niczego zakaźnego ani na tym siadać; chory, u którego wystąpiły już krosty, nie może wychodzić na ulicę ani w inne uczęszczane miejsce, a do izby chorego trzeba stale wpuszczać świeże powietrze drzwiami i oknami; konieczna jest najwyższa czystość – ani osoby, ani zwierzęta, ani rzeczy, które zetknęły się z wydzielinami chorego (odzież, jedzenie, sprzęty, pieniądze, lekarstwa, pies czy kot), nie mogą opuścić domu, zanim nie zostaną umyte, wyprane albo wywietrzone, a bielizny nie wolno chować do szuflad ani skrzyń, tylko od razu wrzucać do wody; chory nie może zbliżać się do osób podatnych, dopóki nie odpadnie każdy strup ani nie zostaną wymyte jego twarz, włosy i ręce oraz wszystkie przedmioty i podłoga izby.

Sam zaznaczał, że niektóre z reguł nie są bezwzględnie niezbędne, ale w praktyce trudno którąkolwiek bezpiecznie pominąć.

Towarzystwo Ospy w Chesterze